De kerstdagen zijn voorbij.

De ongemakkelijke, half verplichte familiesfeer: afgevinkt.
Nu champagne drinken want dat hoort niet omdat het nieuw is, maar omdat we doen alsof het dat is.
Gelukkig nieuwjaar zeggen tegen mensen en hopen dat dat voorlopig voldoende sociaal contact was.
En de komende week iedereen de beste wensen, wensen, alsof we collectief hetzelfde script volgen.

En dat brengt me altijd op dezelfde gedachte.
Ik vind het vreemd hoe we naar een nieuw jaar toeleven.
Alsof morgen fundamenteel anders is dan vandaag.
Alsof de kalender iets rechtzet wat we zelf al maanden voor ons uitschuiven.

Begrijp me niet verkeerd, het is leuk om te zeggen dat je dingen anders gaat doen.
Meer rust. Minder moeten. Beter eten. Vaker nee zeggen.
Maar ik denk altijd: waarom niet gewoon vandaag?

Wat ik wél prettig vind aan het nieuwe jaar?
Dat we volgend jaar een vuurwerk verbod hebben
Althans, legaal vuurwerk.
Ik ben voorstander van het idee, al weet ik niet of het daarmee echt is opgelost.
Voor mijn pup in ieder geval wel een beetje.
Minder knallen. Minder stress. Minder momenten waarop je moet geruststellen.

Wat me dan toch geruststelt, is dat de kortste dag geweest is.
Niet omdat we nu eindelijk “weer de goede kant op gaan” zoals die oom altijd zegt.
Je kent ’m wel, die oom.
Voor wie alles al jaren vastligt.
En dus moet de winter vooral iets zijn waar je zo snel mogelijk doorheen wilt.
Alsof kou en donker een vergissing waren.

Maar de seizoenen hebben ook gewoon hun werk te doen.
De winter dwingt je om langzamer te gaan.
Om meer te kijken dan vooruit te rennen.
En misschien is dat niet verkeerd.

En soms, heel even, als ik mijn ogen dichtdoe, ben ik daar allemaal niet mee bezig.
Dan lig ik op een strandbedje op Ibiza.
Zon op mijn gezicht.
Geen goede voornemens.
Gewoon vandaag.
Dat niet zo hard zijn best doet om iets anders te zijn dan gisteren.

Misschien is dat genoeg.