De donkere dagen van december hebben iets eigenaardigs.
De wereld vertraagt, maar de tijd zelf lijkt juist harder te rennen.
Met 21 december in aantocht de kortste dag van het jaar lijkt iemand je eraan te willen herinneren dat alles sneller voorbijgaat dan je lief is.
Knipper twee keer en het jaar is verdwenen, alsof iemand het licht uitdoet.
Vanmorgen merkte ik het weer.
Ik stond al buiten voordat de zon überhaupt had besloten of ze zin had om op te komen.
Niet omdat ik een ochtendmens ben maar omdat mijn jonge pup vond dat de dag al begonnen was.
Hij kent geen winter dip, geen klok, geen ingewikkelde gedachten.
Voor hem bestaat alleen het nu.
En dat nu ruikt naar avontuur, nat gras en dingen die waarschijnlijk níét eetbaar zijn.
Terwijl we door het halfdonker liepen, besefte ik hoe vreemd het eigenlijk is.
Hij leeft in een tijd die wij allang kwijt zijn.
Voor hem is elke minuut een ontdekking, elke druppel een drama of een feestje, afhankelijk van zijn stemming.
En ik?
Ik loop erachteraan als iemand die nog steeds probeert te begrijpen wie de tijd heeft versneld zonder overleg.
Misschien is dat het geheim van deze donkere periode.
Niet dat de wereld somberder wordt, maar dat hij ons dwingt te kijken.
Echt te kijken.
Naar de lantaarnpalen die eerder aangaan.
Naar de stilte die over de straat valt.
Naar dat kleine dier naast je dat geen idee heeft dat dit bijna de kortste dag van het jaar is en het hem ook totaal niets kan schelen.
Hij vertraagt mij.
Niet subtiel. Absoluut niet zacht.
Hij trekt aan de lijn én aan mijn aandacht.
Alsof hij wil zeggen: Je knippert te veel. Je mist dingen.
En misschien heeft ’ie gelijk.
Misschien is dat de les van december,
zelfs de kortste dag is lang genoeg als je hem werkelijk leeft.
Het jaar gaat snel.
Te snel.
Maar soms heel soms zorgt die kleine pup ervoor dat de tijd even naast je blijft lopen.
Alsof hij je nog één kans geeft om op te letten.
